bir fahişenin kalbiydi Luis’i çalan
otların
çimenlerin
genel bir adı vardı ‘tam da dozunda hayat’
soluğu kapıda alıp kağıda aktaramamıştı Luis
alaşağı oluşuna ve gözü açık gidişine alışılamamıştı
riskli bir oyundu bu
barların
votkaların …devamını okuyun
Bir perdesiz gitar hayranı olarak kendisini ilk -Erkan Oğur‘dan, Hasan Cihat Örter‘den ve abimden başka perdesiz gitar çalan yok mu diyerekten- google’a fretless guitar yazarak tanımıştım.Karşıma çıkan sonuçlar ise çok çarpıcıydı sadece youtube videosu vardı o bile yetmişti ama yine de ben o videoyu indirip sesi alıp mp3′e çevirerek ipod’a atmıştım.Uzun bir süre onla, abimin kayıtlarıyla ve tabiki Erkan Oğur’la tatmin etmiştim kendimi.Cenk Erdoğan‘ın albümünün çıktığını duyunca yerimde duramadım.Malumunuz önce bir (t)arama yaptım ama bulamadım e böyle olunca da gidip satın almak gerekti.Bugün gittim aldım albümü, gerçek satış fiyatımıydı Dost Kitapevi üstüne koymuşmuydu bilmiyorum.Albüm gayet güzel kapak çalışması hoş, yine dinlendirici, yine kısık sesle iyi giden cinsten.Albümü biraz tanıtmak gerekirse 10 şarkıdan oluşuyor.Neşet Ertaş‘ın Tatlı Dillim adlı eseri ve şu çok bi meşhur Limon(ayılana gazoz bayılana limon) şarkısı bulunmaktadır.Beğenenine önerilir gidip alması rica olunur.
Beğenmeyenine ise kısa bir pas sökücü niyetinde: Cenk Erdoğan Trio – Sonbahar 
gözyaşını kuruttun mu hiç esrar çeken gözaltlarında
uyurken ağladın mı benim gibi
mutsuz uyudun mu kıvranarak
yorganla savaştın mı çıldırmışcasına
için içime işlenirken hiç bana baktın mı
bakıp da anlayıp da sordun mu
sana olan susuzluğumu giderdin mi
“hayır” dedi …devamını okuyun
Eminim çok iyi geçiyordur yolculuğun
Rendelenmiş anılarımız çöp kutusunu eskitiyor mu ?
Cevap verebilir misin ? Acaba seni etkiliyebilir mi ?
Sana muhtaçlığımı nasıl kanıtlayabilirim.
Bilmiyorum.
Uykusuzluğun hangi aşaması objektif
Seni uykunda kandırabilirsem çok mutlu …devamını okuyun
Durgun gecenin sol bacağıydı fotoğrafta görünen.Durmadan sosyal aktivitelerle uğraşmamı -gülüşlerle niteleyerek- söyleyen insanlarla birlikte yaşamak çok etik geliyordu bana.Bu bir sempozyumdu ve biz içinde kara kalemle “far away” çiziyorduk.Fareler kösteksiz saatlerin hızına yetişemiyordu, hacivat haciyatmazla boğuşuyordu artık.Ve posta kodu P.K. olduğundan beri hiç mektup atmıyordum istanbullu sevgilime …devamını okuyun